Wednesday, November 2, 2011

Το δημοψήφισμα και ο Top Chef

Εχθές (01/11/2011) , ο κ.κ. Πρωθυπουργός της χώρας ανακοίνωσε μεταξύ άλλων τα διλήμματα που σκέφτεται να θέσει στον ελληνικό λαό.
- ΝΑΙ ή ΟΧΙ στη νέα δανειακή σύμβαση
- ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή Ένωση
- ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο Ευρώ.

Πολλά θα μπορούσε να σχολιάσει κάποιος ειδικά για τα δύο τελευταία και σίγουρα οι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές έχουν ήδη ξεκινήσεις τις δικές τους εκτιμήσεις.
Η παρακάτω μικρή ιστορία ωστόσο ταιριάζει απόλυτα στα παραπάνω:

Υπήρχε κάποτε ένας μέτριος σεφ. Ήξερε να μαγειρεύει μερικά φαγητά και κυρίως είχε τη στήριξη του πατέρα του σε ότι και να έκανε. Ο πατέρας του κάποια στιγμή έφυγε από τη ζωή και ο σεφ έμεινε μόνος του. Με κάποιο μαγικό τρόπο ( ελλείψει άλλου συναγωνιστή μάλλον ) ανακηρύχτηκε master / top chef και οι μετοχές του ανέβηκαν κατακόρυφα. Όλοι ήθελαν να δοκιμάσουν τα φαγητά του. Μία μέρα αποφάσισε να ακολουθήσει μία συνταγή για ένα φαγητό με την οποία ήταν όλοι αντίθετοι και δεν την ήθελαν. Η συνταγή αυτή ήταν τόσο αλλοπρόσαλλη που ακόμα κι ένας junior chef ήξερε ότι θα ήταν σκέτη αποτυχία. Παρόλα αυτά και παρά τις έντονες αντιδράσεις αυτών που θα έτρωγαν το φαγητό ο Master Chef συνέχισε ακάθεκτος χωρίς να ακούει τις φωνές διαμαρτυρίας και να ζητάει την άποψη. Το φαγητό ψήνονταν αργά και βασανιστικά στο φούρνο και 10' πριν το βγάλει ο master chef αποφάσισε να "ακούσει" τους "διαμαρτυρόμενους". Τους θέτει λοιπόν το εξής ερώτημα:
- Θέλετε να βγάλω το φαγητό και να το φάτε ή να το αφήσω να καεί και να μην έχετε να φάτε τίποτα;

Μαζί με το παραπάνω ερώτημα τους θέτει και άλλα δύο εξίσου "σημαντικά".

- Θέλετε να πετάξουμε το φούρνο που αγοράσαμε πριν από 7 χρόνια και να πάρουμε πίσω τον παλιό μας;
- Θέλετε να διακόψουμε τη σύμβασή μας με τη ΔΕΗ και να χρησιμοποιούμε άλλες παροχές ενέργειας;

Καλή μας όρεξη!

Tuesday, November 1, 2011

Ήρθαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά

1.11.11 σήμερα... η πρώτη ημέρα του Νοεμβρίου και νομίζω ότι πλέον πρέπει να επισπεύσουμε τον ερχομό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. 'Άλλωστε τα πρώτα "εποχιακά" καταστήματα ήδη έχουν ανοίξει τις πόρτες τους για ψώνια τέτοιου είδους πριν την παρέλαση ( που δεν έγινε ).
Λέγοντας Χριστούγεννα δεν εννοώ φυσικά όλες αυτές τις αμερικανο συνήθειες που όλοι μας ( πρώτος εγώ ) ακολουθούμε πιστά τα τελευταία χρόνια. Έχουν βέβαια και αυτές τη χάρη τους, κυρίως για τα παιδιά και όντας πατέρας δεν έχω σκοπό να τις σταματήσω φέτος. Και δένδρο θα στολίσουμε και κάλτσες στο τζάκι θα βάλουμε και από όλα θα έχει ο μπαξές.

Πάνω από όλα όμως πιστεύω ότι ειδικά φέτος, χρειάζεται να μπούμε όλοι μας πιο νωρίς στο κλίμα των Χριστουγέννων.  Από σήμερα αν γίνεται.... και ας το κρατήσουμε ( το κλίμα ) για δύο μήνες... Το πνέυμα αυτών των γιορτών αφορά πρωτίστως την αγάπη, τη συμφιλίωση, τη βοήθεια προς το συνάνθρωπο. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να μοιράσουμε απλόχερα την αγάπη μας για τους επόμενους δύο μήνες τουλάχιστο... δεν είναι λίγο... το 1/6 του έτους. Ας ξεχάσουμε εμπάθειες, αντιπάθειες, προσωπικές διαφορές,"έχθρες" από τώρα μέχρι να μας έρθει με το καλό το 2012. Ας έρθουμε πιο κοντά στην οικογένειά μας, τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, τους φίλους μας ή όποιους θεωρούμε δικούς μας ανθρώπους. Ας βοηθήσουμε στο μέτρο που μπορούμε αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη και είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι κάτι θα αλλάξει μέσα μας αλλά και στην κοινωνία μας. Τα λαμπάκια, τα φωτάκια και οι στολισμοί έρχονται για να μας υπενθυμίσουν τη γιορταστική ατμόσφαιρα, αλλά πρίν από αυτά ας φωτίσουμε εμείς πρώτα την καρδιά μας και μετά τον συνανθρώπων μας και ίσως όλα τα υπόλοιπα μας φανούν διαφορετικά.

Ήρθαν τα Χριστούγεννα λοιπόν και η Πρωτοχρονιά!!!

Monday, October 24, 2011

Πες την... κι ας μη σε ακούσει κανείς!!


Ένα πράγμα που δεν αντέχω, είναι η αγένεια. Και ιδιαίτερα απο καταστηματάρχες, περιπτεράδες, ταξιτζήδες, και επαγγελματίες τέλος πάντων που σκοπός τους είναι να σε εξυπηρετήσουν. Πας να πάρεις τσιγάρα στο περίπτερο, και είναι ο περιπτεράς εκεί, μέσα απο το μικρό παραθυράκι του, με την άσπρη φανέλα του και τη μικροσκοπική τηλεόραση, με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και βλέμμα «Δεν μας χέζεις κι εσύ». «Καλημέρα» του λες, σε κοιτάει σαν βόδι. Ζητάς τα τσιγάρα σου, στα δίνει, πληρώνεις, «Ευχαριστώ πολύ» του λες, συνεχίζει να σε κοιτάει σαν βόδι. Σκέφτεσαι πως μάλλον είναι μουγκός ο άνθρωπος, και τσάμπα έχεις αρχίσει να σιχτιρίζεις απο μέσα σου. Για να το επιβεβαιώσεις επιλέγεις να τον ρωτήσεις για κάτι «πόσο κάνει». Διαλέγεις βέβαια κάτι που να κοστίζει περισσότερο απο 10 ευρώ αλλιώς θα στο δείξει με τα δάχτυλα, και σε κάθε περίπτωση αποφεύγεις να ρωτήσεις για κάτι που κοστίζει ακριβώς ένα ευρώ γιατί είναι ικανός να στο δείξει με το μεσαίο δάχτυλο. «Πόσο κάνει το περιοδικό 'Φίλοι του χαρταετού';» (Όχι το πρώτο τεύχος που είναι σε τιμή γνωριμίας, το δεύτερο που πλέον έχουμε παραγνωριστεί). «Εικοσιτρήα ευρώ» λέει κοφτά, και αναρωτιέσαι πως κατάφερε να κάνει ορθογραφικό λάθος στον προφορικό λόγο, και μάλιστα σε φωνήεν. Αφού λοιπόν μπορεί να μιλήσει, γιατί είναι τόσο δύσκολο να χρησιμοποιεί κατά καιρούς τις τρεις λεξούλες «καλημέρα, ευχαριστώ, παρακαλώ»;? Το ίδιο συμβαίνει και για πολλούς ταξιτζήδες, που ανοίγουν το στόμα τους μόνο για να πουν «σιγά τη μπόρτα». Ούτε που πας δεν σε ρωτάνε, αν δεν μιλήσεις θα ξεκινήσει και θα σε πάει όπου γουστάρει αυτός.

Αλλά ακόμα πιο πολύ μου τη δίνουν οι γείτονες που δεν απαντάνε όταν λες μια καλημέρα. Πόσο γαϊδούρι μπορεί να είσαι, για να σε χαιρετάει ένας άνθρωπος και να μην γυρίζεις καν να τον κοιτάξεις;? Εντάξει, ο ταξιτζής μπορεί να έτυχε σε άσχημη μέρα, να είχε τα δικά του, να δούλευε όλο το βράδυ, οτιδήποτε. Σε όλους τυχαίνει να μας πάει στραβά μια μέρα και να μη γουστάρουμε να μιλήσουμε σε άνθρωπο. Μπορούμε όμως να λέμε μια καλημέρα όταν συναντάμε τον γείτονα καθημερινά στο δρόμο, στο ασανσέρ, στην είσοδο. Δεν θα μας πέσει ο κώλος. Τυχαίνει πολλές φορές να πω καλημέρα σε κάποιον άγνωστο που έτυχε να μπούμε μαζί στο ασανσέρ της πολυκατοικίας μου, και να με κοιτάξει με απορία λες και τον ρώτησα για μεντεσέδες. Ελάχιστοι είναι αυτοί που θα χαμογελάσουν ευγενικά μόλις σε δουν και θα σε χαιρετήσουν, ακόμα κι αν δεν σε ξέρουν.

Χαμογελάστε λοιπόν στους γύρω σας, και πείτε μια καλημέρα. Σίγουρα θα τους ανεβάσετε τη διάθεση αλλά και τη δική σας. Έχουμε καταλήξει να μένουμε για χρόνια στην ίδια γειτονιά και να μην έχουμε ανταλλάξει κουβέντα. Ο κόσμος έχει ανάγκη απο καλοσύνη, ευγένεια, γενναιοδωρία, ευαισθησία. Ας ξεκινήσουμε απο τα βασικά λοιπόν, απο ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα.


Καλημέρα!

Στο μονοπάτι σαν θα βγεις
μιας ανοιξιάτικης αυγής
να μη ξεχάσεις να της πεις
μια καλημέρα της ζωής

Μια καλημέρα είναι αυτή
πεσ' την κι ας πέσει χάμω
Παλάτια χτίζουν οι θεοί
και μεις πάνω στην άμμο

Με τα χαράματα σαν βγεις
από την πόρτα της ζωής
μια καλημέρα να της πεις
κι ας είσαι μόνος μεσ' τη γης

Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου 
Μουσική: Μάνος Λοΐζος 
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Friday, October 7, 2011

Ο Steve και η αδικία...

"Έφυγε" δυστυχώς εχθές τα χαράματα όπως όλοι γνωρίζουμε ο συν-ιδρυτητής της Apple , Steve Jobs. Όλα τα media ( παραδοσιακά και social ) καθώς και εκατομμύρια κόσμου "θρήνησε" για την απώλειά του.
Ήταν πράγματι ένας αγωνιστής, ένας οραματιστής ... ένας ιδεολόγος ο οποίος καινοτόμησε τεχνολογικά ουκ ολίγες φορές. Πολλοί θα θέλανε να του έχουν μοιάξει και τον έχουν ως πρότυπο επαγγελματικής πορείας.

Μήπως όμως είναι λίγο υπερβολικά όλα τα παραπάνω;
Αν δεν κάνω λάθος τα Mac δεν έχουν κυριαρχήσει στον κόσμο...  να ναι καλά ο Bill... 
Τα Ipad / iPhone τι μου έχουν προσφέρει στην ουσία; Μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτά; Μια χαρά... και δε βλέπω να μου λειπει κάτι... από το απλοικότατο κινητό που έχω!!! Μάλλον στις εταιρίες κινητής προσφέρουν συμβόλαια για Broadband και MBs....

Τι θέλω να πω με τα παραπάνω... Η εικόνα του Steve Jobs γιγαντώθηκε, ίσως και με το χεράκι της Apple, από όλα τα Media στον κόσμο... με αποτέλεσμα να είναι πασίγνωστος... ακόμα και στις πέτρες.. .
Πόσο άδικο όμως ειναι αυτό για χιλιάδες άλλους ανθρώπους που IMHO έχουν προσφέρει πολλά περισσότερα στην ανρθωπότητα; Θα θρηνήσουμε άραγε τους επιστήμονες που βρήκαν το εμβόλιο κατά τον καρκίνο της μήτρας; του μαστού; και εκατοντάδων άλλων εμβολίων; Θα θρηνήσουμε τους γιατρούς χωρις σύνορα που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο να βοηθούν άλλους ανθρώπους που βρίσκονται ένα βήμα πριν το θάνατο; Θα θρηνήσουμε άραγε όλους αυτούς που πάνω από όλα βάζουν το συνάνθρωπο;

Φυσικά και όχι.... γιατί πολύ απλά... ούτε καν τους γνωρίζουμε

Σε ευχαριστούμε Steve που μας θύμισες την αδικία που επικρατεί στον κόσμο μας!

Sunday, September 25, 2011

Η κρίση στην Ελλάδα δεν εμφανίστηκε την τελευταία τριετία...

Η κρίση στην Ελλάδα δεν εμφανίστηκε την τελευταία τριετία. Ζει και βασιλεύει στον τόπο μας εδώ και τριάντα πέντε χρόνια. Προφανώς και δεν αναφέρομαι σε καμία "οικονομική κρίση" ή όπως αλλιώς έχει χαρακτηριστεί. Πριν προχωρήσω, ωστόσο, στην τεκμηρίωση του παραπάνω επιχειρήματος ας δούμε λίγο τα πράγματα όπως παρουσιάζονται σήμερα. Σύμφωνα με τις προβλέψεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα το χρέος μας ως χώρα θα επανέλθει σε ανεκτά επίπεδα ώστε να μπορούμε και πάλι να δανειστούμε από τις αγορές. Από εμάς (ως πολιτική ηγεσία) εξαρτάται ποιο δρόμο θα επιλέξουμε (πτώχευση ή συνεχή αναγκαία αλλά σκληρά μέτρα), όμως, όπως ανέφερα το χρέος θα επανέλθει σε λογικά πλαίσια χωρίς, εννοείται, να αλλάξουμε και πάλι νόμισμα. Μένει να δούμε αν αυτό θα γίνει σε έξι μήνες, ένα χρόνο ή μία δεκαετία. 

Θα έρθει λοιπόν εκείνη η στιγμή που κάποιος πολιτικός ή ένας αξιωματουχος του Δ.Ν.Τ. θα μας ανακοινώσει τα ευχάριστα νέα. Φαντάζομαι ότι θα νιώσουμε όλοι μας ανακούφιση. Θα σταματήσουμε τα ψυχοφαρμακα ή ότι άλλο παιρνουμε και θα επιστρέψουμε στους ρυθμούς και τις συνήθειες που είχαμε μέχρι και τα μέσα του 2009. Σωστά; Γιατί όχι; Άλλωστε εμείς δε φταίμε αν δεν έκαναν οι κυβερνήσεις που οι ίδιοι επιλέξαμε τη δουλειά τους σωστά. Δε φταίμε εμείς αν παράγουμε λιγότερα ως χώρα από όσα ξοδεύουμε. Δε μας πολύ - νοιάζει άλλωστε. Εμείς και οι δικοί μας, να περνάμε καλά. Αυτό αρκεί! Αν λοιπόν η Ελλάδα της μεταπολίτευσης χρειάστηκε 35 χρόνια για να φτάσει στη χρεωκοπία... η Ελλάδα της μετα-χρεωκοπίας θα χρειαστεί πολύ λιγότερα... να είμαστε βέβαιοι για αυτό.

Και γιατί θα συμβεί αυτό; Για τον απλό λόγο ότι η κοινωνική κατάρρευση στη δική μας περίπτωση έχει προηγηθεί προ πολλού από την οικονομική κατάρρευση. Είμαστε από τις ελάχιστες χώρες που η χρεωκοπία οφείλεται κυρίως στην ανυπαρξία κοινωνική συνείδησης και λιγότερο σε λανθασμένους οικονομικούς χειρισμούς. Αν περιμένουμε την ανόρθωση της οικονομίας μας για να αλλάξει η κοινωνία μας είμαστε γελασμένοι. Τα κοινωνικά μας "ήθη και έθιμα" έχουν φέρει την Ελλάδα στην οικονομική εξαθλίωση που βιώνουμε όλοι μας και ας το επαναλάβω, η κοινωνική εξαθλίωση έχει προηγηθεί εδώ και πολύ καιρό! 

Μόνο όταν σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε με προσωπικά, οικογενειακά ή συντεχνιακά κριτήρια, η κοινωνίας μας θα αρχίσει να αλλάζει σταδιακά. Θα περάσουν σίγουρα πολλά χρόνια, ίσως όσα χρειάστηκαν για να την καταστρέψουμε, για να επανέλθει όπως πρέπει. Η γενιά που σήμερα είναι τριαντάρηδες - σαραντάρηδες είναι οι πιο άτυχοι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, διότι στην πλειοψηφία τους μεγάλωσαν με λάθος προσανατολισμό. Τώρα όμως είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ευκαιρία να δώσουν στα παιδιά τους τα εφόδια με τα οποία θα μπορέσουν να δημιουργήσουν τις κοινωνικές δομές που αξίζουμε. Ίσως κάποιο από εμάς να μπορέσουν αλλάξουν λίγο."You cannot teach old dog, new tricks", ανέφερε μία διαφήμιση στηριζόμενη στο ομώνυμο σκωτσέζικο ρητό.Ίσως και να ισχύει και στους ανθρώπους. Οπωσήποτε όμως δεν ισχύει για τα παιδιά και τους έφηβους. Ας μή τους διδάξουμε τα λάθη με τα οποία έχουμε πορευτεί μέχρι σήμερα. Ας τους μάθουμε το σωστό, το δίκαιο, την αξιοκρατία, την επιμονή, την υπομονή, την αγάπη, την αυτοεκτίμηση και κυρίως το σεβασμό προς το συνάνθρωπό! 

Να είμαστε σίγουροι ότι η νέα γενιά, με τη δική μας καθοδήγηση, έχοντας μάθει από τα λάθη, θα μας βγάλει ασπροπρόσωπους και αν είμαστε καλά θα προλάβουμε να ζήσουμε έστω και στα γεράματα μία Ελλάδα, μία κοινωνία με πραγματικές αξίες και αρχές.