Η "ηλεκτρονική" συνταγογράφηση στην Ελλάδα

Πρόσφατα χρειάστηκε να επισκεφτεί ένα συγγενικό μου πρόσωπο έναν γιατρό, συμβεβλημένο με τον ΟΠΑΔ. Μετά την εξετάση και το πόρισμα ήρθε η ώρα της συνταγής και ως εκ του θαύματος, και με καμάρι μας λέει:"Δε χρειάζεται το βιβλιάριό σας, θα σας γράψω τη συνταγή ηλεκτρονικά". "Επιτέλους, λέω από μέσα μου. Μπορέσαμε και κάναμε ένα μεγάλο έργο ως χώρα με μερικές χιλιάδες ευρώ! ". Καθήσα, λοιπόν και περίμενα να εκτυπωθεί η συνταγή. Μετά από 10' αναμονής, ο γιατρός μας πληροφορεί ότι δε μπορεί να συνδεθεί στο σύστημα και για να μην περιμένουμε θα την καταχωρήσει κάποια άλλη στιγμή και θα μας πάρει τηλέφωνο να περάσουμε να την πάρουμε. Πρόσθεσε δε ότι μία στις δύο συνταγές δεν μπορεί να τις γράψει την ώρα που χρειάζεται ή κάνει περισσότερο χρόνο από την ίδια την εξέταση του ασθενούς. Για πολλά φάρμακα μπορεί να κάνει και μισή ώρα, ρίχνοντας τις ευθύνες στο.... "σύστημα". 

Άρχισε ήδη σιγά σιγά να μου φεύγει ο αρχικός ενθουσιασμός για το "μεγάλο έργο" της Υγείας. Μετά από δύο ημέρες μας καλεί πράγματι ο γιατρός και πηγαίνουμε να πάρουμε τη συνταγή, την οποία και προσκομίζουμε στο φαρμακείο χωρίς να χρειαστεί πλέον η παραδοσιακή θεώρηση από τον ΟΠΑΔ. "Πάλι καλά", αναθαρρώ. "Τουλάχιστο γλιτώσαμε την επιπλέον αναμονή στην ουρά του ΟΠΑΔ!". 

Το άλλο πρωί μας τηλεφωνεί ο φαρμακοποιός λέγοντάς μας ότι η συνταγή είναι ελλιπής(!!!). Πως είναι δυνατόν συνταγή που έχει καταχωρηθεί ηλεκτρονικά να είναι ελλιπής, αναρωτήθηκα.Το γεγονός ότι είμαι άνθρωπος της πληροφορικής και έχοντας συμμετάσχει σε ανάλογου μεγέθους έργα, με κάνει να σκέφτομαι ελαφρώς διαφορετικά κάποια θέματα που σχετίζονται με συστήματα λογισμικού, αλλά, πριν προλάβω να ρωτήσω τι είναι αυτό που καθιστά τη συνταγή ελλιπής, συμπληρώνει ο φαρμακοποιός ότι λείπει η σφραγίδα του γιατρού στην οποία αναγράφεται ότι είναι συμβεβλημένος με τον ΟΠΑΔ!!! Άφωνος... ο γραφόντας. Δε ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω. Χωρίς να έχω πολλή όρεξη για κουβέντα, ξαναπηγαίνω στο φαρμακείο, παίρνω πάλι τη συνταγή και την μεταφέρω στο γιατρό για να μου βάλει την περίφημη σφραγίδα. Την επόμενη μέρα... μαντέψτε... ξανα στο φαρμακείο... με τη "σωστή" πλέον συνταγή εφόσον υπάρχει η "σφραγίδα που πιστοποιεί ότι γιατρός δεν είναι κομπογιανίτης!!!". Κάπου εδώ μπόρεσα να πάρω τα φάρμακα και ευτυχώς τελειώνει η ιστορία με τη συνταγή. Χρειάστηκαν τρείς επισκέψεις στο γιατρό και τρείς στο φαρμακείο (σύνολο 6) για να ολοκληρωθεί η συναλλαγή ενώ πριν την "ηλεκτρονική" συνταγογράφηση χρειαζόμασταν συνολικά τρείς επισκέψεις ( μία στο γιατρό, μία στον ΟΠΑΔ και μία στο φαρμακείο ). Ντράπηκα για την ιδιότητά μου. Δεν είναι δυνατόν ένα σύστημα να καθιστά μία διαδικασία που εμπλέκει τους πολίτες πιο δύσκολη, πιο χρονοβόρα, πιο περίπλοκη από ότι ήταν πριν την εφαρμογή του συστήματος! 

Για να μην τα πολυλογώ η όλη ιστορία μου γέννησε μερικά ερωτήματα 

• Για ποιο λόγο ο Σύλλογος των Φαρμακοποιών χρειάζεται να βλέπει τη σφραγίδα πάνω στο εκτυπωμένο χαρτί της συνταγής; ΜΟΝΟ οι συμβελημένοι ιατροί έχουν δικαιώμα να καταχωρούν συνταγές. Αλλά ακόμα κι αν χρειάζεται να γίνει κάποιος έλεγχος υπάρχει το ΑΜΚΑ του γιατρού επάνω στη συνταγή που τον ταυτοποιεί μοναδικά. Σφραγίδα μπορώ να βγάλω κι εγώ, πρόσβαση στο σύστημα όμως δε γίνεται να αποκτήσω!!!
• Για ποιο λόγο, χρειάζεται να περάσει τη συνταγή τόσο ο γιατρός όσο και ο φαρμακοποιός και ο πολίτης να κάνει τον courrier πηγαινοφέρνοντας ένα κομμάτι χαρτί; Είναι δύσκολο να δηλώσει ο ασθενής στο γιατρό του, το φαρμακείο της επιλογής του, έτσι ώστε ο φαρμακοποιός να δεί αυτόματα τη συνταγή στο κατάστημά του και το μόνο που να απομένει να είναι η παράδοση των φαρμάκων;
• Για ποιο λόγο η καταχώρηση δύο φαρμάκων απαιτεί 15' - 30', παραπάνω δηλαδή από την εξέταση και ο πολίτης χρειάζεται να πάει και δεύτερη φορά στο γιατρό; ( εδώ ξέρω και την απάντηση : ένα σύστημα των 15.000€ - 20.000€ προφανώς δεν μπορεί να υποστηρίξει τους χιλιάδες χρήστες ( ιατρούς, φαρμακοποιούς ) σε όλη την Ελλάδα ) 

Κρίμα... είναι πολύ κρίμα ένα τόσο σημαντικό ζήτημα όπως αυτό της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης να αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο από τη χώρα. Καλές είναι οι περικοπές δαπανών αλλά μάλλον από λάθος μεριά βρήκαμε να κόψουμε.

Μια μέρα... στον ΟΠΑΔ...

Ως υπεύθυνοι γονείς, με την έλευση του δεύτερου γιου :-), σπεύσαμε σχετικά γρήγορα να του βγάλουμε βιβλιάριο ασφάλισης στο δημόσιο. Έχοντας κάτι αμυδρές αναμνήσεις από την προηγούμενη φορά που χρειάστηκε να κάνω κάτι τέτοιο αποφάσισα να πάω στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΠΑΔ. Αρχικά, οπλιστηκα με υπομονή ( αν και αρκετά κλισέ - είναι αλήθεια ),πήρα μαζί μου ότι έγγραφα θεωρούσα ότι χρειαζόμουν και στη συνέχεια χωρίς να πιο καφέ (με το σκεπτικό ότι δε χρειάζεται να ενισχύσω τα νεύρα που πιθανότατα θα ενεργοποιούνταν εκεί) ξεκίνησα. 

Ο ΟΠΑΔ ανοίγει για το κοινό στις 08:00 π.μ. κι ως σωστός επαγγελματίας είπα να πάω λίγο νωρίτερα για να μην αργήσω στην εργασία μου. Έφτασα εκεί στις 07:40 και ανέβηκα γρήγορα - γρήγορα τα σκαλιά του κτιρίου. "Θα μαι μόνος μου", σκέφτηκα, "άντε άλλοι 2-3 κακόμοιροι που μέσα στη βροχή ξύπνησαν νωρίς"!!! Με το που έφτασα στην αιθουσα συνάντησα ένα αρκετά μεγάλο πλήθος συμπολιτών μου να κοιτάζουν ένα πρόχειρο χαρτί κι άλλον έναν να προσπαθεί να διαβάσει τα ονόματα που ήταν γραμμένα σε αυτό. Για να μην πολυλογώ, τελικά δεν ήμουν από τους πρώτους! Το χαρτί / η λίστα περιλάμβανε τα ονόματα αυτών που είχαν έρθει πρίν από μένα και την ώρα που είχα φτάσει έπαιρναν αριθμό προτεραιότητας. Αφού έκανα το ίδιο - έγραψα το όνομά μου - μετά από 15' πήρα κι εγώ τον αριθμό μου... πενηντα οκτώ (58). Πριν προλάβω να καθήσω σε μία καρέκλα ένας μαινόμενος κύριος άρχισε να τα βάζει με αυτόν που διάβαζε τα ονόματα, ο οποίος ήταν απλός πολίτης. Αφού πέρασαν 10' και λύθηκαν οι όποιος παρεξηγήσεις τα πνεύματα ηρέμησαν. Οι πρώτοι υπάλληλοι εμφανιστηκα και αρχισαν να εξυπηρετούν το κοινό. Σε ένα άλλο γκισέ ο υπολογιστής που συνδέεται με την οθόνη των αριθμών εξυπηρέτησης boot-άρει. Windows 98 βλέπω στην οθόνη και νομίζω ότι έχω γυρίσει καμιά 10άριά χρόνια πίσω!! Μετά από λίγο μήνυμα του CheckDisk!! Βγαίνει ο υπάλληλος από το γραφείο, ξαναμπαίνει.. τα ίδια. Τελικά μετά από 3 επανεκιννήσεις τα νούμερα εμφανίστηκαν. Ουφ... πάει και αυτό...

Τα νούμερα άρχισαν να κυλούν... βασανιστικά αργά... 

08:30πμ: Είμαστε ακόμα στο 13... Αναρωτιέμαι αν τελικά θα προλάβω να εξυπηρετηθώ μέχρι τις 13:30 που λειτουργεί η υπηρεσία. 

08:55πμ: Κάπως έχει βελτιωθεί η κατάσταση στα νούμερα, αλλά οι εξαγριωμένοι πολίτες που καταφτάνουν πληθαίνουν, μόλις αντιλαμβάνονται ότι απέχουν πολύ από το να έρθει η σειρά τους. Κάποιο τα βάζουν (τι πρωτότυπο) με τις υπαλλήλους πίσω από τα γκισέ, οι οποίες έχουν κλειδώσει την πόρτα(σωστά) για να μην μπαινοβγάινουν διάφοροι για "μια σύντομη ερώτηση παρακαλώ". 

09:10πμ: Εμφανίζεται ένας μικρο-πωλητής με χαρτομάντηλα. 3 πακέτα - 1 Ευρώ. Πάει σε έναν πάτερ. Τον αγνοεί επιδεικτικά. Ένας άλλος τον ρωτάει :"Πόσα έχεις μέσα? Μου τα δίνεις για 5Ευρώ όλα;", "Έγινε", απαντάει και το deal κλεινει!!

09:30πμ: Μία υπάλληλος από άλλο γραφείο εμφανίζεται και παίρνει μαζί της καμιά 10αριά από τους αναμένοντες για μία συγκεκριμένη διαδικασία. "Όπα, πάνε 10 νουμεράκια μάνι - μάνι", αναθάρρησα.

09:50πμ: Όσοι πρόλαβαν να πάρουν αριθμό προτεραιτότητας πρόλαβαν. Αύριο πάλι!!! Η συσκευή εξαφανίζεται με διακριτικό τρόπο...

09:55πμ: "Ντιν... 58", επιτέλους ήρθε η σειρά μου... πάω με χαρά στο γκισέ, για να εξυπηρετηθώ. Η υπάλληλος μου δίνει 3-4 έντυπα να συμπληρώσω και μου εξηγεί τη διαδικασία. Συνειδητοποιώ ότι δεν θα πάρω το βιβλιάριο σήμερα. Πρέπει να τα πάω σε μία άλλη υπηρεσία και μετά να φέρω πάλι τα συμπληρωμένα, σφραγισμένα , υπογεγραμμένα έντυπα ( άλλη μέρα φυσικά ). Σαστίζω, "πλάκα θα μου κάνουν..", σκέφτομαι. Ώσπου να το καταλάβω, έρχεται ο επόμενος πολίτης και το πρώτο επεισόδιο του παραμυθιού κάπου εδώ τελειώνει!!

10:05μμ: Φτάνω στο αμάξι και ξεκινάω για την εργασία μου προβληματισμένος... παρόλα αυτά όχι εκνευρισμένος (βοήθησε τελικά η απουσία καφέ).

2 1/2 ώρες αναμονή για να πάρω 3 έντυπα σε 2'. Η παραγωγικότητα στο μεγαλείο της!!!

Καλό μας κουράγιο!